دم هرچی رفیقه گرم-کمر هرچی نارفیقه خم

این متنو دیروز یهو نوشتم:

من بودم و سایه ای در باد

من بودم و رویایی در یاد

من بودم و دنیایی ناشاد

من بودم و خودم نبودم

و فقط خاطره ای بود در یاد

زندگی جریان نداشت...

و تویی بودی...

کاش دنیای من هم مانند دنیای تو بود

با توام ای غربی و شرقی، ای اجنبی

با توام کسی که دنیایی داری

تویی که زندگی ات معنایی دارد

تویی که هستی، در حالی که منی نیست

با توام که آزادی، امنیت داری

اختیارت به دست خودت است و قضا وقدر نمیشناسی

تویی که پیش می روی و پیش می روی

در حالی که من نمی روم...

تویی که در کوچه پس کوچه های شهرت، زیر باد وباران

گیسوانت را به نمایش میگذاری

تو که مرا نمیشناسی، مرادرک نکرده ای

تویی که دوری از من، اما من هم چون توام

من هم انسانم...آزادی میخواهم، اما کجاست؟!!

شادی میخواهم...سیاهی شادیست؟!!

استقلال میخواهم...کجاست این استقلال؟!

عشق را بی شرم و حیا و با تمام وجود میخواهم

شراب خیام و حافظ و...میخواهم

خدای خود را میخواهم...خدای زورگو نمیخواهم

خلاصه بگویم...

خوشبختی میخواهم...آن را به من بازگردانید

23 خرداد 1390

بالاخره چیزی که مدت هاست منتظرشم امروز بالاخره اتفاق افتاد

یعنی میشه که بشه

یعنی من هم می تونم به مسیری پا بذارم که همیشه آرزوشو داشتم

خیلی خیلی خوشحالم که اولین قدمشو تونستم بردارم

واقعا وقتی چیزی رو از ته دلت بخوای می تونی بهش برسی

دیروز و فردایت را هم گرفته است

ما گذشته تر از آنیم 

که در آینده با حال باشیم

گذشته بخشی از آینده ی ماست

هشیار باشیم، حالمان را نگیرد!

....

مثل هر روزی که میگذره و گذشتنشو نمی فهمم

تلخ و گاهی شیرین

نمی دونم ازچی بگم ولی....

ولی نمی تونم هدفم و راهم رو به دوستان و اطرافیانم بفهمونن

چرا همه فکر می کنن، زندگیم اشتباهه 

مسیری که میرم بیراهست

به هیچ جا نمی رسم

من اشتباه فکر می کنم یا همه؟؟؟؟؟

تا کی باید تو این برزخ بلاتکلیفی بمونم....

خدایا....

  چگونه مردن را خود خواهم آموخت

دکتر علی شریعتی

پر از اضطراب و پر از یه حس غریب

شایدم همه ی این دلهره ها الکی بود

ولی بود...

شاید فردا روزی خوب باشه و همه ی این

دلهره ها پایان بپذیره

شاید...

نگاهت بر من افتاد و باور کردم

خواهان کسی بودم تا باورش کنم،

خود و رویاهایت را با من تقسیم کردی

و باورت کردم.

اما

آن چه که به راستی نیازمندش بودم،

باور کردن خود بود.

مرا به دنیای درونت بردی

و با اکسیر عشق یاریم کردی

و به برکت توست

که زنده ام، لمس می کنم و باور دارم،

کسی، چیزی یا خود را ...

آری تنها به خاطر وجود توست.

زندگی معمایی نیست که در پی حل آن باشیم

پرسشی نیست که در پی پاسخ آن باشیم

زندگی رازی است که باید آن را زندگی کرد،

رازی که باید به آن عشق ورزید،

رازی که باید با او دست فشاند

شری راج نیش (اوشو)

نمی دونم که این شخص رو می شناسید

بیشتر آثارش خیلی عرفانیه،

الان فقط می خواستم متنشو اینجا بیارم ولی یه چیزی یادم اومد 

که مربوط به چند ماه پیشه

و اونم توی نمایشگاه کتاب تهران

و برای من جالب اینجا بود که کتابای این نویسنده دیگه چاپ نمی شه و دلیلشم نمی دونم و

کتابای خیلی دیگه از نویسندگان ....

Instead of stepping on other people to reach higher, you can also reach higher by protecting others

برای صعود به قله های بلندتر به جای پشت سر گذاشتن دیگران، می توان از دیگران حمایت کرد

البته مفهوم این جمله توی متن انگلیسیش خیلی زیباتره، این جمله یکی از دیالوگای یه فیلم بود

خیلی وقته که پستی نذاشتم

راستش خیلی حال و احوال این کار نداشتم

الانم اومدم نظرتونو راجع به یه جمله که توی یه فیلم شنیدم بپرسم:

History is written by winner

هر زمان که تو را می بینم ،

دوست دارم تو را نگه دارم

و هر زمان که تو را نگه می دارم ،

دوست دارم که به تو اجازه ندهم از کنار من بروی

به جای دوری که شاید دیگر او را نبینم یا به گفته ی یکی از بازیگران سریال گمشدگان، به امید دیدار در دنایی دیگر

او رفت و تمام خاطراتش را برای جمعی از دوستانش به یادگار گذاشت

ای دوست عزیز:

اگر در کهکشانی دور،

دلی یک لحظه در صد سال،

یاد من کند

بی شک،

دل من، در تمام عمر

به یادش می تپد پرشور

همیشه کسانی هستند که می روند و جای خالی آن ها همیشه احساس می شود

کسانی که مدیونشان هستیم و دوستشان داریم

کسانی که نبودشان به خوبی احساس می شود

و همیشه یاد و خاطره ی آن ها در دل دوستانشان باقی می ماند

هرجا که باشند و به هر سو که بروند

امید داری به اینکه آن ها هم به همان آسمانی می نگرند که تو می نگری

و همان عظمتی را می بینند که تو میبینی

پس همیشه وجودشان را احساس می کنی

......

وقتی یه آدمی که مثلا تحصیل کرده است، و مثلا از دین هم سرش میشه

بیاد و توی جلسه ای که دعوت شده همه ی برگزار کننده های اون جلسه رو ببره زیر سوال

خودشون اونقدر بالا بگیره که جلسه رو در حد و اندازه ی خودش ندونه و حتی بقیه ی سخنرانا رو که به نظر من

فهم شعورشون هزاران بار بیشتر از خودش بود رو هم به نوعی مسخره کنه

متاسفم برای خودمون که یه همچین آدمایی توی مملکتمون دارن سروری میکنن و آدمای با فهم شعور

به دلایل مسخره همیشه توی حاشیه بودند و هستند

کاش .......

از کودکی همیشه این سوال برایم مطرح بود که :

چرا قطار تا وقتی ایستاده است کسی به او سنگ نمی زند....

اما وقتی قطار به راه افتاد سنگباران می شود...

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم دیدم این‏ قانون کلی زندگی ما ایرانیان است که

هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن‏ است مورد احترام است ..

تا ساکت است مورد تعظیم و تبجیل است

اما همینکه به راه افتاد و یک قدم برداشت نه تنها کسی کمکش نمی‏کند ، بلکه‏ سنگ است که بطرف او پرتاب می‏شودو

این نشانه یک جامعه مرده است

ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که :

متکلم هستند نه‏ ساکت ، متحرکند نه ساکن ، باخبرترند نه بی‏خبرتر

جاتون خالی رفتیم کویرنوردی، عالی بود

تا چشم کار می کرد ماسه بود

آزاد آزاد بودی

خود خودت بودی به دور از هر دورویی

خدایا عجب قدرتی داری، ما چه دنیایی داریم

و آسمون کویر، بی انتها و زیبا که به یادت میاره که توی کائنات هیچی نیستی...

میگن خوب نیست دختر اون موقع شب تو یه محلی که حالا آدمای زیادی هستن مشغول کار باشه، چون مثلا ممکنه فلانی روی دختره تحقیق میکرده باشه که اگه این چیزا رو ببینه پشیمون بشه.....

از شما می پرسم..آدمی که بخواد اینجوری به خاطر اینکه حالا تو داری تو یه جایی با یه عده دختر و پسر کار میکنی،اونم کار علمی، بذاره بره و از انتخابش پشیمون بشه، بهتر نیست که از اولم می رفت؟؟؟؟

فردا صبح خبر پيدا شدن جسد پسر روکه خودش رو از بالاي پل به پايين انداخته بود براي خونواده ش آوردن و پدر و مادر غمگين و درمانده راه افتادن تا جسد پسرشون رو تحويل بگيرن. و ناباورانه با جسدي روبرو شدن که فقط يه پا و يه دست داشت!!!!